Veerkracht

April 2010

Vorige week heb ik met 4 andere vrouwen en een berggids een tocht gemaakt in het hooggebergte.  Normaal gesproken begin je dan in het dal of bovenaan een skilift, maar deze keer gingen we met een treintje naar 3500 meter. Van  het oorspronkelijke plan nog een topje te doen voor de tocht naar een berghut werd afgezien omdat een persoon de dag ervoor een verkeerde garnaal had gegeten.  Moeizaam sleepte zij zich voort tot na een uurtje iemand anders aangaf misselijk en duizelig te zijn: beginnende hoogteziekte. Plotseling voelde de patiënt met voedselvergiftiging zich weer dokter en ski-instructeur en ging ook als zodanig handelen. En dat was maar goed ook want er volgde een barre tocht over een gletscher in dikke mist met iemand die steeds minder kon.

Dat heet dus veerkracht; vanuit een zwakke en kwetsbare positie je eigen kracht hervinden en in die kracht gaan zitten. Op onze eerstvolgende HVN avond gaat het over transition towns, over de mogelijkheden om een stad weerbaar en veerkrachtig te maken voor onvoorziene gebeurtenissen. Ik ben benieuwd welke parallellen ik kan trekken!

Met onze groep is het verder goed afgelopen. Het graven van een sneeuwhol bleef ons, dankzij de GPS en vaardigheden van de berggids, bespaard. De dokter/ski-instructeur was maar wat blij dat we de volgende dag een verplichte rustdag hadden wegens aanhoudend slecht weer.