(V)rede

november 2011

Gistermorgen, bij een voetbalwedstrijd tussen ‘ons’ team (spelertjes van rond de 10 jaar) tegen een D team van een andere club, stonden wij in de rust met 0 - 2 achter. Kan gebeuren, maar onze coach (en vader van een van de spelertjes) dacht er anders over; direct na het fluitje voor de rust liep hij naar de scheidsrechter (die bij jongere jeugd altijd van de thuisspelende partij is) om op verontwaardigde toon te vragen waarom ons team geen penalty toegekend had gekregen. Omdat zijn lichaamstaal er nogal dreigend uitzag bemoeide een van de grensrechters, ook vader van ons team, zich ermee en probeerde onze coach tot de orde te roepen. Dat resulteerde in onderling geduw, geschreeuw, gescheld maar gelukkig niet meer tussen de teams (en dus de clubs) maar binnen het team. Het incident zal nog een staartje hebben, maar de vader die grensrechter was heeft iets veel ergers voorkomen, een conflict tussen de teams en daarmee tussen de clubs.

Later thuis las ik in de krant over een Amerikaan die er op wijst dat ons tijdperk het minst gewelddadig is tot nu toe, dat we elkaar minder geweld aandoen en er minder langdurige gewelddadige conflicten zijn. Dat is natuurlijk altijd hoopvol om te lezen in deze roerige tijden. Ik legde een verband met het conflict op het voetbalveld; dankzij de rede van onze grensrechter is er niets geëscaleerd, is er geen conflict tussen twee teams ontstaan. Is er ook minder gewelddadigheid in de wereld door onze rede? Ik heb me in elk geval voorgenomen om voortaan nog meer dan ik al probeerde, bij dreigende escalaties het geheel vanuit de rede te benaderen.

En onze coach? Door een van de aanwezige ouders is er gerapporteerd ‘in de lijn’, in dit geval de jeugdcommissie. Die mogen onze coach aanspreken op zijn gedrag.