Uit de comfortzone

september 2011

Een van de dingen die wij als HVN-ers met elkaar delen is dat we nieuwsgierig zijn en ons graag verder ontwikkelen, zowel in werk als ‘privéleven’. Dat betekent ook: regelmatig uit je comfortzone stappen, met mogelijk onverwachte meevallers en uitdagingen die daarbij horen.

Deze zomer was ik met mijn jongste zoon in de bergen, naar een ‘bergsportkamp’. Je bent daar 2 weken met ongeveer 40 mensen, er is geen programma en je onderneemt (meerdaagse) tochten met wie je interesse en vaardigheden deelt. Sinds 2000 was ik met mijn oudste zoon naar dergelijke kampen, niet zo vreemd dus dat de jongste ook eens wilde. Allemaal dik in de comfortzone dus, behalve dat de jongste downsyndroom heeft. Dat betekent naast minder verstandelijk vermogen slechte motoriek en evenwichtsgevoel. Eigenschappen die van invloed zijn in de bergen.

Maar het maken van tochten ging best redelijk, er was meer mogelijk dan ik mocht hopen. Maar wat ik me niet had gerealiseerd: omdat hij niet zo loopt als ‘normale’ 12-jarigen was ik voor gezelschap voor tochten aangewezen op gezinnen met kleuters. Maar als je kinderen van 12 en 18 hebt dan ben je kleuters, hoe leuk ze ook zijn, wat ontgroeid. En mijn zoon van 12 is dat op zijn manier eigenlijk ook.

 

Dat was dus even slikken. Ook was het slikken om weer heel erg ‘moeder van’ te zijn. In mijn gewone leventje valt dat niet meer op. Maar wat hadden we een gave vakantie. Want de dingen waar ik tegenop zag pakten heel goed uit, en de dingen die tegen zaten heb ik een draai kunnen geven.

Ik hoop dat we allemaal weer veel uit onze comfortzone gaan stappen. Het brengt ons meer. HVN kan daar een mooie rol bij spelen. Door een workshop te volgen over je stem, voor de groep iets te vertellen of gewoon een ontmoeting die je op een ander spoor zet. Moge het weer veel gebeuren in het nieuwe seizoen!